فکر میکنم اگه آدم بفهمه که آخرش چاره ای جز رفتن نداره مسائل زندگی خیلی اذیتش نمیکنن...
توی سرنوشت همه ی آدما خسته شدن، تنها شدن و مردن هست اینا همه داستانهاییه که خدا می نویسه . از خدا هم که نمی شه شاکی بود!
گاهی فکر میکنم شاید اشتباه کرده باشم. شاید همون موجودی نباشم که همیشه میگم هستم. شاید لیاقت خیلی چیزا رو داشتم و نداشتم. آدم چه میدونه شاید حتی میتونستیم یکی دو بار با هم پرواز کنیم و تو با اون چشمای گنده ی قشنگت منو نگاه کنی و من توی چشمای تو هزارتا بشم، نه به همین غمگینی یا به همین تنهایی که حالا هستم. اینجور فکرا آدم رو اذیت میکنن عزیز دلم
اینجور فکرها آدم رو عذاب میدن...
**
این باران بارانی معمولی نیست...
شب اومد
مهتاب اومد
دلم گرفته
گل اومد
گلاب اومد
دلم گرفته
غم اومد
غصه اومد
که گریه حالا
سر اومد
سر نیومد
دلم گرفته...
نفرین بر زمان که می گذرد
و حواسش نیست
این همه سفید
میهمان ناخوانده شقیقه های مهربان تو می شوند...
...؟
کاش یه نفر Preview دنیا رو قبل از اینکه به دنیا بیاییم به ما نشون می داد. کاش ما فرصت OK و Cancle داشتیم...
و من مثل یک علف سبز دور پایت پیچیدم
کنده شدن تقصیر خودم بود
تو تقصیر نداشتی ...
و بازهم ...
خیلی خوبه
که آدم میاد اینجاو بهتر میشه ...
...................................
* ممنون از تمام دوستای خوبی که توی این مدت تلفنی ،اس ام اسی و کامنتی به یادم و در کنارم بودن.می بوسمتون
دلم میخواهد بدانی آن چیزی را که دلم میخواهد بدانی ...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* تا اطلاع ثانوی آپ نمیشود.
فکر میکنم بدترین قسمت تنهایی سینما رفتن،دیدن دختر پسرای مهربون روی صندلیها نیست.صدای خنده هاشون هم نیست.خب آدم گاهی از فرق داشتن با بقیه کیف میکنه! ولی بدترین قسمت تنهایی سینما رفتن اینه که چشمات بیخود میگرده و اغلب برمیخوره به آدمای دیگه ی تنها که هر کدوم عینِ عینِ عینِ توان و دارن مردم رو دید میزنن!
شبیه دیگرون بودن و تنها بودن خیلی سخته خیلی ...
چه خواهد کرد با ما عشق ؟! پرسیدیم و خندیدی
فقط با پاسخت پیچیده تر کردی معما را
سرد است
دستهایم یخ کرده
میان تابستان
و تنم درد می کند
مثل اینکه روی پارکت کفِ آشپزخانه
به شدت
لیز خورده باشم...
سبکتر شده ام از...
می دانی ؟
دوستت
دارم
داشتم
می دارم
خواهم داشت
آدم را سبکتر می کند
می دانستی ؟!
و ما کم کم به عذاب کشیدن افتخار می کنیم
به تنها ماندن عادت
از بزرگی کوچک می شویم
شعر می گوییم
مقاله می خوانیم
سایتی اگر باز بماند
نگاه می کنیم
و گاهی امیدوارانه
به یکدیگر انرژی مثبت میدهیم!
بیا
بیا
اینجا همه ی افسوس ها خوردنی هستند
دلی از عزا در می آوریم…
ایران من! الان به این فکر می کنم که درباره ی تو هیچ آرزویی نمی کنم ولی عجیب نیست اگه یه صبحی بیدار شدم و دیدم اتفاقهای زیادی افتاده! حتی اگر همش به خودمون بگیم که غیر ممکنه!
این قانون دنیاست،این اتفاق زیاد می افته که چیزی رو اونقدر دوست داشته باشی که برات پیش بیاد.
و راستش تو که غریبه نیستی من خونه ی آخر شجاعتم توی این کشتارگاه و زندان همین آرزو کردن ،منتظر موندن و آه کشیدنه!
شب شبیه ستاره بود
خواب می دیدم
دسته دسته آدم
به همراه مردی از سیاهی می آمدند
او می آمد
(که گفته بودند نمی آید)
من می دویدم و از خوشحالی جیغ می کشیدم
(که گفته بودند نمی توانم)
و روی تنم چمن سبز می رویید
و هر چه آتش در من
خاکستر می شد
خواب می دیدم
جای ماه و آسمان عوض شده بود
من را
مثل یک گنجشک کوچک از زمین برداشتی
بوسیدی
توی دامنت گذاشتی
و گفتی هنوز دوستم داری؟
نمی شود دیوها را با مگس کش کشت
یک نفر لطفا
این حرف را
به سواری که دارد می آید
بگوید...
لبخند میزنه یعنی حالا دیدی ؟ دیدی نتیجه همونی شد که من گفتم ؟!
چقد من از این بیخود خندیدناشه که بدم می آد ...
از وقاحتش گذشتید
و به آخرش رسیدید
جان ناپاکتان
در جهنم هم رستگار نخواهد شد
خدایا
اینجا نامهایی هست
که باید آنها را نیز
در تَبت یَدا بنویسی...
اگه پیش تو بودم تنهات نمیذاشتم با اینکه میدونم حتی سر اینکه کدوم وری بدوییم هم دعوامون میشد!
غمگینم .اندوهگینم و حال خیلی بدی دارم...
دیروز از صبح سیاه پوشیدم و خوشحال بودم که مسیج تولد مبارکی به دستم نمیرسه .به جز یکی دو موردی که ادب حکم میکرد جواب بدم به تلفنا هم جواب ندادم چون واقعا حال لبخند زورکی و خوش و بش رو نداشتم! سه روزه که دارم نوحه های هلالی و حاج منصور رو گوش می کنم توی شرکت توی خونه و به هیچ چیز جزاتفاقات تهران فکر نمیکنم...
محمود جان!
من هم فکر می کنم امروز وقتش باشه که تو هم مثل همه ی طرفدارای شبیه خودت یکی از اون لبخندهای درست و حسابی ات رو بچسبونی به صورتت و همون جا تا ابد نگهش داری! کار ماها که دیگه از اشک و آه و منطق و دلیل گذشته ...
به هر حال لبخند هیچوقت به صورتت نمیاد!
بین خودمون باشه احساس میکنم همه ی اون چیزایی که بعضیاتون تو وبلاگاتون می نویسید در مورد این انتخابات واسه آبرو داریه پیش بقیه !پیش غریبه ها! برا شما بگم که دلم گرفته از دست این مرزپرگهرتون یعنی حال تهوع گرفتم بس که پز تاریخ و ادبیات برا همدیگه اومدیم و آخرش هیچی ...
خسته شدم بسکه اینهمه آدم بیخود ورجه ورجه کن میون خیابون دیدم ...
به بابام ميگم گاهي، بابايي خودمونيم ری... به تاريخ مملکت رفت!! هر چقدر هم که بقیه ماله کشيدن بدتر شد!
حرصم در مي آد گاهي از اين همه عنکبوت که رو جنازه مملکتم وول ميخوره، رو سينه هاي برهنه اش راه ميره هر جا رو خواست دست ميکشه هر جا رو خواست نيش ميزنه!
آدم دلش میگیره بخدا ، دست خودش نیست...
از دیشب تا به حال دارم فکر میکنم که شاید تو هم از طعنه های امثال م.الف! می ترسیدی و اِلا قید اون دکترای جدی جدی رو میزدی و به یه دونه از همین وطنی های به قول اون الکی ش قانع میشدی! حداقلش اینجا با هم به آهنگهای محسن نامجو می خندیدیم و دل منم توی این زندگی کوفتی به بودن تو خوش بود که بدونم همیشه یکی هست که بتونم بهش بگم چقدر روز بدی داشتم...
آره...
در زندگی اینجانب هم انگار جایی هست که تنها تو پُرش میکنی.
یادت بخیر جوجه بسیجی !!
آنسالی که باهم از سر شمشاد میپریدیم و میرفتیم باغ قلمستان گیلاسدزدی، همهی بعدازظهرهای تابستان قلمدوشت میکردم، مبادا گِل و گیلاس ِ لهیدهی کفِ اُرسیهای سرخابیات کار دستمان بدهد. آقات بفهمد و زندانیات کند و من نباشم و تنها بترسی و فردا نیایی...
من بمانم و تنهایی و خیالِ تو و باغ...
حلالت اما یککلام نگفتی باغ قلمستان مالِ آقات بود.
.. لانگ شات..
